De tekst hieronder schreef Ton ruim een week voor zijn dood.

Rotterdam, 10 juli 2005

Lieve vrienden en vriendinnen,

Van alles wat ik over dood gaan van mensen heb gehoord, zijn de woorden van Ram Dass me het sterkst bijgebleven. Hij zei: dood gaan is als het uittrekken van een knellende schoen. Ik hoop dat het zo zal zijn, want knellen doet het.

Desondanks wil ik graag alle mensen die mijn pad gekruist hebben en mijn leven hebben verrijkt zelf en vanuit de grond van mijn hart bedanken. Bedankt dat ik je mee heb mogen maken. En dat ik een rol heb kunnen spelen in ons contact. Voor mij stonden zaken als liefde of het idee dat er iets bijzonders te halen is uit het leven daarbij altijd voorop, met name de spirituele kant van de ontmoetingen met mensen. Dat jij me geholpen hebt dat te vinden is waar ik je heel dankbaar voor ben.

Ik had graag nog een tijd langer willen leven. Maar hoe verdrietig ik er ook over ben dat dat me niet gegeven is, terugkijkend op mijn leven ben ik blij dat ik mijn missie in het leven gevonden heb. God bestaat, het goddelijke is in alles aanwezig. Die boodschap uitdragen was mijn missie. In ieders leven staat de tocht van ego naar eenheid centraal. Eenheid betekent niet dat jij en ik hetzelfde zijn, maar dat we uit dezelfde bron komen en er naar toe terugkeren. Ik heb gedaan wat ik kon om zoveel mogelijk mensen te helpen bij die tocht. En de dankbaarheid en liefde die ik daarvoor terug heb gekregen zijn vooral ook de afgelopen maanden overstelpend en ontroerend geweest. De massale liefde die over me uitgestort is heeft me enorm geraakt en ik ben blij dat ik je dat ik je dat op deze manier kan zeggen.

Wat ik hoop is dat ik een bijdrage heb geleverd aan iets dat heel nauw aan mijn hart ligt en dat is de geneeskunde. Het is mijn hoop en wens dat de alternatieve geneeskunde een betere plek zal krijgen in de toekomst. En dat de technieken die ik ontwikkeld heb overgedragen zullen blijven worden. Ik heb niet het idee dat ik mijn werk af heb gekregen. Daarom hoop ik dat andere mensen dat door willen zetten.

Nu ik verteld heb wat jij voor mij hebt betekent en hoe ik op mijn leven terugkijk en wat mijn hoop is voor de toekomst, wil ik besluiten met een oproep aan jou. Jij leeft. Maak er wat van. Laat je niet gek maken door concepten, zoek je eigen vrijheid. Don’t worry, be happy is het beste advies dat er bestaat.

Als mensen aan mij vroegen of ik een opdracht wilde schrijven in een exemplaar van één van mijn boeken, dan maakte ik me er altijd makkelijk van af. In bijna al die boeken schreef ik dan met zwierige letters: Veel licht op je Pad. Toch: het kwam en komt uit mijn hart. Nogmaals, voor eens en altijd: ik wens je veel licht op je Pad.

In liefde,

Ton.